Przemysł

Transport wodny śródlądowy w Polsce w 2014 r.

Specyfika infrastruktury dróg wodnych wpływa na czynniki kształtujące popyt na przewozy żeglugą śródlądową. Warunki nawigacyjne przekładają się bezpośrednio na podstawowe parametry konstrukcyjne taboru wykorzystywanego do przewozów w żegludze śródlądowej, w tym na stosunkowo małą ładowność barek, jak również na wielkość przewozów. W 2014 r. odnotowano wzrost liczby ładunków przewiezionych przez polskich armatorów żeglugi śródlądowej. Wzrost ten dotyczył przede wszystkim przewozów krajowych.

Długość sieci śródlądowych dróg wodnych w Polsce w 2014 r. utrzymała się na podobnym poziomie jak w roku poprzednim i wyniosła 3655 km, z czego 2417 km stanowiły uregulowane rzeki żeglowne, 644 km – skanalizowane odcinki rzek, 336 km – kanały, 259 km – jeziora żeglowne. Faktycznie eksploatowanych przez żeglugę było 3387 km (92,7%) dróg żeglownych. Dostosowanie wymiaru statków i dróg wodnych jest głównym czynnikiem determinującym efektywność transportu wodnego śródlądowego. Wymagania stawiane drogom o znaczeniu międzynarodowym[1] (klasy IV i V) w 2014 r. spełniało w Polsce 5,9% długości dróg wodnych (214 km). Udział dróg tej klasy, zapewniających parametry niezbędne do nowoczesnej żeglugi, w ogólnej długości dróg wodnych
w Polsce nie zmienił się od 2007 r. Pozostałą sieć dróg wodnych tworzą drogi o znaczeniu regionalnym klasy I, II i III, których łączna długość w 2014 r. wyniosła 3441 km (94,1% ogólnej długości dróg wodnych).

wiek-statki-polska

Większa część  taboru  żeglugi  śródlądowej jest zdekapitalizowana i wymaga odtworzenia. Jego wiek znacznie przekracza normatywny okres użytkowania, a eksploatacja jest możliwa dzięki stałej modernizacji. Według danych za 2014 r. większość eksploatowanych pchaczy (74,2%), niemal połowa barek do pchania (48,2%) oraz wszystkie barki z własnym napędem zostały wyprodukowane w latach 1949‐1979.

Emisja gazów cieplarnianych w UE

Jednym z podstawowych wymogów UE mających na celu zachowanie i poprawę jakości środowiska naturalnego jest ograniczenie emisji gazów cieplarnianych. Głównym źródłem emisji gazów cieplarnianych jest spalanie paliw w sektorze energetycznym, transporcie oraz przemyśle wytwórczym i budownictwie. W 2011 r. w Unii Europejskiej ogółem spalanie paliw oraz emisja lotna z paliw stanowiły 79,4% całkowitej emisji gazów cieplarnianych, a w Polsce 81,4%
i w porównaniu z 2004 r. wielkości te zmniejszyły się odpowiednio o 0,2 p.proc. i 1,2 p.proc. emisja-gazow-cieplarnianych-ueNajwyższy udział w emisji gazów cieplarnianych w 2011 r. miały duże gospodarki UE: Niemcy, Wielka Brytania, Włochy i Francja, których łączna emisja stanowiła ponad 50% emisji wszystkich gazów cieplarnianych UE, natomiast udział Polski wyniósł 8,7%.

Relacja nakładów na działalność badawczo-rozwojową do produktu krajowego brutto w UE

W celu utrzymania wysokiej pozycji gospodarczej Unii Europejskiej realizacja strategii Europa 2020 zakłada wzmocnienie innowacyjności oraz poprawę konkurencyjności poprzez wzrost nakładów na działalność badawczo-rozwojową do 3% PKB (w Polsce celem jest 1,70% PKB). naklady-badania-rozwoj-ueW Unii Europejskiej ogółem w 2012 r. nakłady na działalność
B+R wyniosły 2,06% PKB (wobec 1,82% w 2004 r.). W Polsce w latach 2004–2012 również obserwowano poprawę w tym zakresie – w 2012 r. nakłady zwiększyły się do 0,90% PKB (wobec 0,56% w 2004 r.). naklady-badania-rozwoj-ue-mapaLiderami innowacyjności w UE są Finlandia oraz Szwecja, gdzie w 2012 r. relacja nakładów na działalność badawczo-rozwojową do PKB wyniosła odpowiednio 3,55% i 3,41%. Wysokimi nakładami a działalność B+R charakteryzowały się również Dania, Niemcy,
Austria oraz Słowenia (w przedziale 2,99% PKB – 2,80% PKB), natomiast najniższymi Rumunia oraz Cypr (odpowiednio 0,42% PKB i 0,47% PKB).

Struktura produkcji przemysłowej w UE i w Polsce

W latach 2006–2013 skumulowany wzrost produkcji przemysłowej w Polsce wyniósł 49% i po Słowacji był to najlepszy wynik wśród krajów Unii Europejskiej. Wysoką dynamiką charakteryzowały się również Rumunia i Estonia (wzrost o 32% oraz 30%). W tym samym okresie w UE ogółem produkcja obniżyła się o ponad 2%. Najgłębszy spadek produkcji przemysłowej w porównaniu z 2005 r. wśród krajów ugrupowania notowano na Cyprze, w Grecji oraz w Hiszpanii (w granicach 25%–29%). produkcja-przemysl-struktura-ueKilkunastoprocentowy spadek produkcji wystąpił również we Włoszech, w Wielkiej Brytanii i we Francji. Niemcy stanowiły wyjątek wśród dużych gospodarek UE, a wzrost produkcji przemysłowej w tym kraju wyniósł ponad 11%. W przetwórstwie przemysłowym (mającym największy udział w przemyśle we wszystkich państwach członkowskich), w okresie 2006–2013 r. zmniejszenie produkcji w UE ogółem wyniosło 0,8%.