Miesięczne płace minimalne w UE są bardzo zróżnicowane – na początku 2022 roku, wahały się od 332 euro w Bułgarii do 2257 euro w Luksemburgu. Jednym z głównych czynników na to wpływających (oprócz produktywności gospodarki) jest różnica w kosztach życia w krajach UE.
Unijne traktaty nie pozwalają Brukseli na bezpośrednie ingerowanie w poziom płac, ale Komisja Europejska proponuje, by wszystkie kraje ustaliły reguły pozwalające na rzetelne uaktualnianie poziomu płac minimalnych i negocjowanie ich przez związki zawodowe i innych partnerów społecznych.
W krajach Unii Europejskiej są dwie formy płacy minimalnej:
- Ustawowa płaca minimalna: regulowana przez prawa lub ustawy. Większość państw członkowskich posiada takie przepisy.
- Płaca minimalna ustalona w układach zbiorowych: w sześciu krajach UE wynagrodzenia są ustalane na podstawie układów zbiorowych między związkami zawodowymi a pracodawcami, w tym również w niektórych przypadkach płace minimalne; są to: Austria, Cypr, Dania, Finlandia, Włochy i Szwecja.
W styczniu 2022 r. ustawowa, krajowa płaca minimalna obowiązywała w 21 z 27 państw członkowskich UE (wyjątkami były Dania, Włochy, Cypr, Austria, Finlandia i Szwecja).
Zróżnicowanie krajowych płac minimalnych
Na dzień 1 stycznia 2020 r. miesięczne płace minimalne wykazywały znaczne różnice w zależności od państwa członkowskiego, sięgając od 332 EUR w Bułgarii do 2 257 EUR w Luksemburgu. W Polsce było to 655 EUR.
Dane statystyczne dotyczące płac minimalnych publikowane przez Eurostat odnoszą się do krajowych płac minimalnych. Krajowa płaca minimalna zwykle ma zastosowanie do wszystkich pracowników lub przynajmniej do przeważającej większości pracowników w danym państwie. Określa się ją przepisami prawa, często po konsultacjach z partnerami społecznymi lub bezpośrednio w drodze krajowego porozumienia międzysektorowego.
